คืนนั้น กลางพรรษา เรื่องเล่าจากเมล์ โดย ปังปอนด์
ผมมีเรื่องมาเล่าให้ฟังทั้งโดนเองและอยู่ในเหตุการณ์ในเรื่องนี้ต้องย้อนไปตอนก่อน เกิดเรื่องก่อนนะคับผม เรื่องมีอยู่ว่า ... ในเมือ5ปีที่แล้ว ผมได้บวชเรียน และมีโอกาสได้ไปแกะเทียนอยู่หมู่บ้านหนึ่ง ชาวบ้านเลยนิมนต์ให้ไปจำพรรษาที่หมู่บ้านนั้นผมเลยรับนิมนต์ก็เลยได้เดินทางมาจำพรรษาที่วัดนั้นๆ(บรรยากาศวัด เป็นวัดป่าครับทุกอย่างในวัดโบราณมากๆ )พอไปถึง วัดตอนบ่ายๆ เจ้าอาวาสได้จัดหา กุฏิ ให้ผมเพื่อจะพักจำพรรษา ในความเข้าใจของผม กุฏิ นี้ต้อง เป็นปูน แน่นอนที่ไหนได้กุฏิปูนทั้งหมดเต็ม แต่มีอยู่กุฏิกุฏิหนึ่งน่าจะเคยเป็นศาลาอะไรบางอย่าง หลังใหญ่มากๆน่ากลัวมากๆกุฏิมีสองชั้นสร้างจากไม้ตะเคียนทั้งหลังแบ่งเป็นห้องๆ ไม่ใหญ่มากมีห้องเล็กๆขนาด3x2เมตรต่อห้องมีทั้งหมด12ห้องและมีห้องขนาดใหญ่ๆ1ห้อง แต่ที่ผมสงสัยคือในกุฏินั้นไม่มีใครอยู่เลยผมเป็นสามเณรองค์แรกเลยก็ว่าได้ขนาดเจ้าอาวาสไปส่งยังส่งแค่หน้าทางขึ้นเลยแล้วท่านก็รีบกลับผมก็งงๆและเก็บความสงสัยไว้ในใจว่า ต้องมีอะไรแน่ๆ ด้วยความกลัวคืนแรก เลยนอนปิดหน้าต่างทั้งหมด เวลาปิดหน้าต่างประตู เสียงน่ากลัวมากๆ และผมได้ กลางมุ้งนอน ตามปกติ คืนแรกก็โดนดีเลยคับผม เหตุเกิดเมื่อตอนประมาณ ตี2 กว่า คืนวันนั้นเป็นคืนวันเข้าพรรษาด้วย อยู่ดีๆสายมุ้ง ที่ผม กลางไว้มันก็ขาดลงมาทั้ง4หูเลยผมตกใจมากๆทั้งๆที่สายมุ้งนั้นเป็นสายซิบยาวๆไม่มีทางที่ มันจะขาดได้ แน่นอน ทุกวันพระใหญ่บางทีก็โดนประตูห้องเปิดเองบ้างบางทีก็มีเสียงเหมือนมีคนกระโดดอยู่ บนหลังคาและมีเสียงคุยกัน บางข้ามมากลางพรรษาเลย คืนนั้นพอดีมีเพื่อนสามเณรมาขอ ดูทีวี เขาก็ดูรายการไปเรื่อยๆจน ผมง่วงมากเลยขอตัวนอนก่อน อยู่ดีๆเพื่อนที่มาขอดูทีวี ก็ตีผมเพื่อปลุกผมอย่างแรงเพื่อที่จะปลุกให้ผมตื่น ด้วยหน้าตาตื่นๆเหมือนโดนอะไรบางอย่าง ผมเลยถามว่า มีอะไรๆ เขาเลยบอกว่า นั่งดูทีวีอยู่ดีๆประมาณ ตี1.13นาที ก็มี กลุ่มควันดำๆอะไรบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นตรงมุมห้องเขาก็นึกว่าเป็นแสงที่ส่องจากหน้าต่างที่ส่องเข้ามาปกติแต่อยู่ดีๆเขาก็ขยับตัวไม่ได้เหมือนโดนอะไรสะกดในตาเขาได้เห็นผู้ชายร่างใหญ่ผิดปกติคนธรรมดาทั่วไปกำลังก่อตัวขึ้นเริ่มชัดเจนขึ้นตรงมุมห้องนั่งชันเข่ายิ้มให้เขา แต่ยิ้มสยองมากรอยยิ้มของเขาฉีกไปถึงใบหูด้วยความตกใจเขาเลยสวดคาถาพญายมจึง หลุดออกจากจุดนั้นได้เพื่อนสามเณรเลยมาปลุกผมอย่างแรงและได้ชีให้ผมดูแต่ไม่มีอะไร ในมุมห้องแต่ที่สิ่งที่ผมพากันช็อคอีกครั้งก็คือเขาไม่ได้อยู่ตรงที่เดิมแล้วแต่ชายร่างใหญ่ ผิดมนุษย์กลับขึ้นไปนั่งห้อยขาลงมาที่คานในห้องแทนอยู่ตรงบนหัวผมกับเพื่อนพอดีนั่งอยู่โดยที่มองยังไงก็ไม่เห็นใบหน้าของเขา นั่งอยู่อย่างนั้น ประมาณ5นาทีได้ แล้วก็หายไป ผมเลยได้แต่ช็อค ในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แล้วเหตุการณ์ก็ปกติก็เงียบไป ผมคิดว่าคงไม่มีอะไรอีกแล้วเลยข่มตานอนหลับกับเพื่อนและหลับไป ไม่รู้ว่านานขนาดไหน อยู่ดีๆก็มีเสียง เหมือนมีคน เอาเล็บที่มีความคมความยาวมาลากมาขูดไปตามฝาห้อง นอกห้องและรอบบริเวณห้องที่เป็นไม้ตะเคียน ทำให้ผมและเพื่อน ตกใจสะดุ้งตื่น อย่างแรง ปกติผมจำพรรษาที่ชั้นที่สองสูงพอสมควรมันเป็นไปไม่ได้เลยที่คนจะมาเอาเล็บคมๆยาวๆ มาลากมาขูดไปตามฝาห้องแน่นอน และผมยังได้ ส่องไฟหาก็ไม่มี